Turzyca brzegowa (Carex riparia) - gatunek byliny należący do rodziny turzycowatych. W Polsce jest pospolita nad brzegami wód eutroficznych oraz często w miejscach okresowo zalewanych także na torfowiskach niskich.

Charakterystyka

Pokrój 

roślina tworzy rozłogi oraz kłącza.

Łodyga 

Ostro trójkanciasta, szorstka o wyokości 0,8 - 2,0 metra.

Liście 

o szerokości 1 - 2 cm z wyrażną rynienką pośrodku.

Kwiaty 

Kwiaty rozdzielnopłciowe zebrane w kłosach.

Owoce 

orzeszek ukryty w odwrotniejajowatym, trójkanciastym pęcherzyku. Owoce zebrane w owocostany o delikatnym unerwieniu.

Biotop 

gatunek charakerystyczny dla olsu oraz zespołu Caricetum riparae

Zhiyi (chin. 智顗), w Japonii zw. Tendai Daishi (Wielki Nauczyciel Tiantai, w traskrypcji Wade-Gilesa Chih-i) (538–597) - założyciel chińskiej szkoły tiantai, znany powszechnie jako Wielki Nauczyciel Tiantai. Jego nazwisko i tytuł pochodziły od nazwy góry Tiantai, gdzie żył. Tiantai obalił klasyfikacje zawarte w świętych pismach, formułowane przez główne szkoły buddyjskie w jego czasach, które opierały się albo na Sutrze Awatamsaki (język chiński Huayan-jing) (Sutra Girlandy Kwiatów) albo na Sutrze Nirwany. Tiantai wymyślił klasyfikację pięciu okresów i ośmiu nauk, ustanawiając tym sposobem wyższość Sutry Lotosu. Wyjaśnił także teorię trzech tysięcy światów w jednym momencie życia (yinian sanqian, jap. ichinen sanzen). Usystematyzował zarówno doktrynę jak i metodę praktyki, dlatego też był czczony jako założyciel szkoły. W Sutrze Lotosu Budda Siakjamuni dostarcza podstaw teoretycznych dla wupinzun (jap. gohonzon), zaś teorię Tiantaia yinian sanqian można porównać do kopii fotograficznej.

Feston - dekoracyjnie upięta tkanina (draperia) lub element dekoracyjny przedstawiający fragment tkaniny, wieniec z kwiatów, roślin lub owoców swobodnie zwieszający się z dwóch punktów zaczepienia. Znany w starożytności, gdzie związany był z kultami agrarnymi, stosowany w okresie renesansu, klasycyzmu, empire i secesji.

Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu architektury, girlanda.

Kolba (łac. spadix, ang. spadix) – rodzaj kwiatostanu roślin, zwany z rosyjskiego kaczanem. W botanice określeniem tym nazywa się kłos o silnie zgrubiałej osadce. Często w kolbie kwiaty ułożone są bardzo gęsto i ściśle obok siebie. Kolba występuje m. in. u niektórych roślin z rodziny arekowatych, obrazkowatych, wiechlinowatych. W kolbę zebrane są np. kwiaty żeńskie i ziarniaki kukurydzy.

Bukiet - określenie ozdobnie, często artystycznie ułożonej dekoracji najczęściej z kwiatów.

Do bukietów prócz kwiatów używane są liście, łodygi zbóż, gałązki roślin, owoce, ozdobne wstążki, metaliczne folie itp.

Bukiety używane są jako ozdoba wnętrz, zwłaszcza w czasie świąt i uroczystości, a także jako dodatek do stroju, n.p. bukiet ślubny panny młodej. Miniaturowe bukieciki mogą być przypinane do ubrania jako dekoracja stroju.

Bukiety są też zwyczajowym podarunkiem, wręczanym z okazji imienin, ślubu i innych uroczystości. Składane na grobie stanowią wyraz szacunku i pamięci dla zmarłego.
Zwyczaj składania zmarłym bukietów kwiatów sięga prehistorii. Znaleziono bukiet kwiatów w grobie człowieka neandertalskiego a także w grobowcu Tutanchamona.
Szczególnie wyrafinowaną formą tworzenia kompozycji kwiatowych jest japońska sztuka ikebany.

Bukiety kwiatów stanowią tęż popularny temat kompozycji malarskich. Jednym z najbardziej cenionych malarzy kwiatów był Jan Bruehgel Starszy, zwany też ‘”kwiatowym”. Wybitnymi malarzami kwiatów byli także w XVII w. Abraham Mignon i Jan van Huysum w XVIII. Bukiety kwiatów chętnie malowali też wybitni impresjoniści i postimpresjoniści. Szczególnie znanych jest kilka wersji “Słoneczników” van Gogha.

Germana – imię żeńskie pochodzenia łacińskiego; żeński odpowiednik imienia German. Wywodzi się od nazwy Germanus pochodzącej od nazwy etnicznej Germania; istnieje także słowo łacińskie germanus “rodzony, spokrewniony z kimś”.

Germana imieniny obchodzi 19 stycznia i 15 czerwca.

Znane osoby o tym imieniu:

• Germaine Greer – pisarka australijska
• Germaine Tailleferre – kompozytorka francuska

Zobacz też: Germaine

Miodek majowy - surogat miodu pszczelego otrzymywany z kwiatów mniszka lekarskiego.

Znany w kuchni śląskiej, jako produkt zastępujący naturalny miód i środek leczniczy. Medycyna ludowa przypisywała mu właściwości wzmacniające i oczyszczające organizm, szczególnie przy schorzeniach wątroby.

Otrzymywany jest z nieopłukanych kwiatów. Drobnych owadów i zanieczyszczeń tradycyjnie pozbywa się rozkładając kwiaty na białej tkaninie. Następnie są one gotowane i macerowane w wodzie, potem gotowane w syropie i na końcu wyciskane. Syrop gotowany jest dalej do uzyskania pożądanej, zbliżonej do miodu, gęstości.

Gotowy produkt charakteryzuje się ciemno - bursztynową barwą i przyjemnym zapachem. Smak miodku majowego zbliżony jest do smaku miodu pszczelego. Występująca często krystalizacja, podobnie jak w miodzie naturalnym, nie dyskwalifikuje wyrobu.

Miodek majowy ze względu na technikę przygotowania zawiera duże ilości nektaru i pyłków kwiatowych, prawdopodobnie z tym są związane przypisywane mu właściwości lecznicze.

Tuberoza (Polianthes)
rodzaj roślin z rodziny amarylkowatych. Występuje głównie w Meksyku.
Łodyga wysokości 0,5-1 m, nierozgałęziona, zgrubiała u nasady. Liście równowąskie. Kwiaty dzwonkowate, białe lub różowawe, w gronach o intensywnym zapachu.

Tuberoza bulwiasta (P. tuberosa) - w Polsce rzadka, częsta w płd. Francji, tam hodowana na kwiat cięty. Posiada brunatną bulwę podziemną o żółtawym miąższu. Wysokość do 1 m. Liście u nasady czerwonawe. Białe kwiaty. Jest używana w przemyśle perfumeryjnym jako źródło olejku eterycznego.

• Krk - miasto w Chorwacji.
• Krk - chorwacka wyspa na Morzu Adriatyckim,
• KRK - kod lotniska IATA dla portu lotniczego Kraków-Balice
• skrót nazwy Kościół rzymskokatolicki
• skrót nazwy Krajowy Rejestr Karny
• skrót od nazwy miasta Kraków
• klasyczny rachunek kwantyfikatorów

Wierzchotka (ang. cyme, łac. cyma) – rodzaj kwiatostanów, należący do grupy kwiatostanów zamkniętych. Kwiaty wyrastają na wierzchołkach rozgałęziających się osi. Gdy zaczyna wyrastać kwiat, oś kończy swój wzrost, zaczynają natomiast w kącie listków rozwijać się boczne osie drugiego rzędu, znowu kończące się kwiatem. Wskutek tego w wierzchotce kwiaty zaczynają kwitnąć od środka kwiatostanu, promieniście w kierunku jego obrzeży. Wierzchotki to cała grupa kwiatostanów, dzieląca się na kilka jeszcze typów:

• wierzchotka jednoramienna (ang., łac. monochasium):
  • sierpik - pojedyncze odgałęzienia boczne z kwiatem, który zwrócony jest w jedną stronę (np. niezapominajka, żywokost).
  • skrętek - podobnie jak u sierpika, ale widziany z góry ma kwiaty ułożone zygzakowato.
  • dwurzędka - pojedyncze kwiaty wyrastają naprzemiennie po obydwu stronach (niektóre gatunki kosaćca).
  • wachlarzyk - kwiaty dorastają do jednakowej wysokości

• wierzchotka dwuramienna (ang., łac. dichasium) - pod każdym kwiatem szczytowym znajdują się rozgałęzienia drugiego rzędu zakończone kwiatem (np. rogownica).

• wierzchotka wieloramienna, wielopromienista (ang., łac. pleiochasium) - wytwarza w podobny sposób jak wierzchotka dwuramienna nie dwa, lecz kilka osi (np. wilczomlecz).

Za rodzaj wierzchotki uważa się też:

• wiecha z wykształconym kwiatem szczytowym, który kończy wzrost (np. winorośl, lilak):
  • podbaldach - gałązki kwiatostanu dorastają do jednego poziomu (wygląda jak baldachogrono), np. bez czarny, kalina.